مخالفان از كار بر كنار و حقوقش را نيز قطع كرد . « 1 » ابن خلّكان علم حديث را از استادانى فراگرفت كه عبارتند از : محمّد بن هبة اللّه بن مكرم صوفى بغدادى ، عبد الاوّل بن عيسى سجزى هروى صوفى ، يوسف بن محمود بن يعقوب شارى مصرى ، مؤيد بن محمّد بن على بن حسن طوسى ، عبد المعز بن محمّد ابو الفضل بن احمد بن ابى روح هروى ، ابو بكر قاسم بن عبد اللّه بن عمر معروف به ابن صفّار نيشابورى شافعى ، حسين بن احمد قشيرى ، و محمّد بن على بن عبد اللّه حسينى . « 2 » خوانسارى مىنويسد : ابن خلّكان ، كتاب صحيح بخارى را به سال 621 ه . ق . در شهر اربيل نزد صالح بن هبة اللّه فراگرفت . « 3 » ابو عبد اللّه جمال الدّين محمّد بن عبد اللّه بن مالك طائى نحوى از شاگردان ابن خلّكان محسوب مىشود . « 4 » ابن قاضى شهبه ، يافعى ، علامه لكنوى هندى و ديگران ، سيماى ابن خلّكان را اين گونه توصيف كرده‌اند : او مردى خوش‌سيما و كامل و داراى فضائل و غزارة الفضل ، شبات الجأش ، نزاهة النفس ، اماما عالما ، اديبا بارعا ، حاكما عادلا ، مورّخا جامعا ، عارفا بالمذهب ، حسن الفتاوى ، جيّد القريحة ، بصيرا بالعربيّة ، علامة فى الأدب و الشعر و أيّام الناس ، كثير الاطّلاع ، حلو المذاكرة ، وافر الحرمة من سروات النّاس ، كريما ، جوادا ، متفننا و ممدحا . « 5 » او در علوم مختلف به‌ويژه اصول ، فقه ، نحو ، لغت ، تاريخ و ادب استادى كامل بود و سرآمد عصر خود بشمار مىرفت . وى 17 ديوان از دواوين شعرا را از حفظ داشت . « 6 » ابن قاضى شهبه ، از ابو محمّد علم الدّين قاسم بن محمّد بن يوسف برزالى ( بزالى ) چنين نقل مىكند : ابن خلّكان ، سيّد ادباى دهر و جامع جميع علوم بود . وى تاريخ را به

--> ( 1 ) - قضاة دمشق ، ص 76 ؛ مختصر دول الاسلام ، ج 2 ، ص 140 . ( 2 ) - المنهل الصافى ، ج 2 ، ص 93 . ( 3 ) - روضات الجنات ، ج 2 ، ص 53 . ( 4 ) - البداية و النهاية ، ج 13 ، ص 267 . ( 5 ) - طبقات الشافعية ، ابن قاضى شهبه ، ج 2 ، ص 168 ؛ مرآة الجنان ، ج 4 ، ص 145 ؛ الوافى بالوفيات ، ج 7 ، ص 308 ؛ المنهل الصافى ، ج 2 ، ص 92 . ( 6 ) - كنوز الاجداد ، ص 338 ؛ الفوائد البهية ، 12 .